Leesplezier met Meester Jacobs Boekrecensies

Silas wordt wakker in het donker. Hij heeft schaafwonden op zijn handen. Op zijn oranje trui zitten rode vlekken en in de elleboog zit een gat. Op de knie van zijn groene trainingsbroek zit een scheur. Wat is er gebeurd dat hij zelfs zijn naam is vergeten? En waar is hij beland? Waar hij zich ook bevindt, alleen is hij niet. De keizerspinguïn Kwark vertelt hem dat hij in Limbusland is, een kleurrijke, bizarre wereld waar boeken en voetbalschoenen vleugels hebben. Vuurwerk knalt en overal waar Silas kijkt ziet hij vliegende voorwerpen. De ondergaande zon lokt vogels en vlinders en heeft ook voor Silas iets hypnotiserends, alsof die aan hem trekt. Kwark zorgt ervoor dat de jongen doorloopt, want er is geen tijd te verliezen. Om Silas’ nek hangt een speaker. Door de paniek in de stemmen die hij via de speaker hoort krijgt hij het gevoel dat er iets ergs met hem gebeurd moet zijn. Hoe vindt Silas de weg uit Limbusland met alle beproevingen die wachten?

Yuki kan niet zo goed stilzitten en haar werk afmaken. In groep 4 wordt dat wel van haar verwacht. Het liefst is ze in beweging. Samen met haar allerbeste vriend Sem speelt Yuki het liefst hondje. Ze leeft zich zo in dat ze nog wel eens met vuile knieën thuiskomt, want een hond loopt nu eenmaal niet rechtop. Ze wil daar ook niet op aangesproken worden, want als hond is ze Bommel en Sem is Boef. Wanneer Sems aandacht wordt getrokken door een meisje in de klas, komt de vriendschap onder druk te staan. Als er vervolgens iets vervelends in de klas gebeurt en Yuki over de schreef gaat, raken zij en Sem verder van elkaar verwijderd. Lukt het haar om de situatie goed te maken en Sems vertrouwen terug te winnen?

De luiaard in dit boek wil een paar misverstanden uit de weg ruimen. Luiaard? De naam alleen al slaat volgens hem nergens op. Mensen zijn pas lui. Heb je ooit een luiaard gezien die de roltrap naar zijn tak nam? Of die zich pizza liet brengen? De luiaard redt zich in zijn eentje prima, hij is niet sloom dus houd die gedachten maar niet vast. In zes lessen leer je over wat voor dier hij is, waar hij woont en hoe hij zich staande houdt in het regenwoud zonder goede ogen. 

Asher Tinto heeft het laatste woord in de rechtszaak tegen Jeugdzorg. In de rechtszaal zitten zijn pleegbroers Douwe en Sikko elk aan een kant van zijn ex-pleegmoeder Ruth Bosma. Ruth walgde van Asher vanaf het moment dat hij als peuter in het gezin terechtkwam. Tegen iemand van Jeugdzorg zei ze in het begin al dat er iets mis was met hem. Hij kreeg van haar tot in zijn tienerjaren te horen dat hij niet deugde en hij ging haar geloven. Ruth bleef het twintig jaar zeggen, zelfs in de rechtszaal. Asher begon op aanraden van zijn oom Arend, nota bene de broer van Ruth, een tuchtzaak. Hij wilde dat de rechter officieel zou zeggen: Ruth Bosma is geen goede pleegmoeder, geen goede gezinshuismoeder en geen goede hulpverlener. Ze mag nooit meer pleegkinderen of gezinshuiskinderen in huis nemen. De vorige rechter oordeelde precies zo. Ruth mag nooit meer in de jeugdzorg werken. Zij was het echter niet eens met dat vonnis en ging in beroep. Het is aan een nieuwe rechter om een oordeel te vellen.                       

In het flapjesboek Coco in het bos (Gottmer, 1+) maakt Coco een boswandeling. Ze hoort allerlei geluiden en ze ziet er van alles wat haar aandacht trekt. Wie roept daar? Wie woont er in dat holletje in de boom? Wie maakt dat vlieggeluid? Wie heeft deze sporen gemaakt?

De koninklijke teckel baalde, omdat er in en om het paleis helemaal geen fijne, vieze geuren voor hem te ruiken waren. Het paleis was veel te schoon. De hond besloot erop uit te gaan. Al snel stortte hij zich op uitpuilende vuilnisbakken, beplaste hoekjes en dampende paardenpoep. In het bos volgde de paleisteckel een modderpad dat leidde naar een nieuwe, harige vriendin die ook hield van vies worden. Thuis was bij de koninklijke familie paniek uitgebroken: waar hing de hond toch uit?

 Op een dag kreeg de ik in het verhaal - een paard -  een mens. Kiki was dolgelukkig met dit cadeau van haar vader. Natuurlijk viel ze in het begin nog wel eens van haar paard af, maar Kiki zette door en al gauw waren de twee onafscheidelijk. Ze speelden altijd samen en Kiki verzon de gekste dingen om met haar paard te doen daar zij veel verbeeldingskracht had. Het meisje deelde alles met haar paard: wat er op school gebeurde, dagboekverhalen, geheimen. Samen verkenden ze de wereld (zie boekcover). Seizoen wisselden elkaar af en jaren vervlogen. Tot er op een dag een jongen met Kiki mee kwam. Het paard zag Kiki alsmaar minder en het begon zich af te vragen of Kiki het nog wel wilde.

Tom loopt op een mistige avond door het Monsterbos. Zijn mama is niet mee, want het Monsterbos is niet toegankelijk voor mama’s. Wanneer opeens zes grote monsters tevoorschijn komen die brullen en grommen, slaan verschillende bosdieren op de vlucht. Zet Tom het ook op een lopen?  

De Iraanse tiener Termeh viert met familie en vrienden haar vijftiende verjaardag. Ze is er met haar gedachten niet helemaal bij, want ze is door haar oom gedwongen om op korte termijn te trouwen met een getrouwde man en vader van twee kinderen die tweemaal zo oud is als zij. Toen Termeh negen jaar oud was, overleed haar baba aan kanker. Gelukkig regelde maman dat hun appartement op haar naam werd gezet, net als het autobedrijf van haar gestorven man. Na veertig dagen werd het stil in huis. De broer van baba, de oom van Termeh en haar zusje Tara dus, trouwde met hun moeder zonder dat zij het wist en zonder dat zijn eigen vrouw het wist. Na de dood van baba werden zijn vaderrechten, waarvan hij als ongelovige en niet traditionele man nooit gebruik maakte, overgedragen. Omdat de opa van Termeh te oud was en in slechte gezondheid verkeerde, schoof hij de rechten naar de oudste broer van baba, de oom van Termeh en Tara. Deze oom was juist het conservatiefste familielid. Nadat hij het verjaardagsfeestje van Termeh had verstoord en haar en Tara met geweld in zijn auto dwong en vijftien dagen vasthield in zijn huis, bedenkt hun moeder een plan.                               

De ouders van de 13-jarige Nour reizen voor hun werk als ingenieur naar een hoogvlakte in het oosten van Turkije. Na weken gezeurd te hebben of ze mee mocht zwichtten haar ouders. Nour had het gevoel gehad dat ze geroepen werd. Eenmaal aangekomen ziet Nour een jongen van haar leeftijd lopen die gekleed is als een middeleeuwse geitenhoeder. Ze volgt de jongen, Omar,  die een pad afloopt dat een kloof in leidt die steeds smaller wordt. Opeens springt de hond van de jongen bij haar op en hurkt er een meisje genaamd Cansu naast haar neer. Ze zegt tegen Nour het fijn te vinden dat ze er eindelijk is. De twee boezemen Nour angst in en ze rent weg. Een paar dagen later gaat Nour weer naar de kloof, nadat ze wakker was geworden met een vrouwenstem in haar hoofd die droevig en vermoeid klonk. Cansu leidt Nour de grot in. In een nis treffen ze een slapende vrouw. Het is Gaia. Ze is doodziek. Nour herkent haar stem. Zij was het die haar riep. Om uit te leggen waarom Gaia Nour heeft geroepen, transformeren ze in kraaien. Gaia laat zien dat alle mensen op aarde honderdduizenden jaren lang samen met de andere dieren leefden. Na een slaapje te hebben gedaan van vierhonderd jaar, bleek er zoveel vernietigd dat het Gaia ziek maakt. Gaia wil dat Nour water voor haar haalt bij de bron. Als dat haar gebracht wordt, kan ze nog even vooruit. Onderweg zal Nour getest worden. Ze zal meermaals uit de beek moeten drinken, want de tocht naar de bron duurt dagen. Het bronwater heeft een bijzonder effect: het zal Nour meenemen naar plaatsen waar ze Gaia zal laten zien wie zij werkelijk is. Gaia vraagt Omar om Nour te vergezellen, want ze voelt dat er onderweg iets zal zijn waartegen Nour beschermd moet worden.                                  

Almelo, 23 december, heden. Jula wordt wakker in het huis van Grote Oma. Haar broertje Rein slaapt nog. Jula is een woonwagen gewend. Grote Oma ging in dit huis wonen toen ze te oud werd om de baas van het circus te zijn. De slaapkamerdeur van Jula’s ouders is nog dicht. Zij kwamen midden in de nacht thuis van een voorstelling in Duitsland en maakten daarna nog lang ruzie met Grote Oma. Als Jula beneden komt, hoort ze buiten de circuswagen met haar ouders erin de parkeerplaats af draaien. Op de zijkant van de vrachtwagen staat in gele letters: FAMILIE PIPISTRELLI, DE BESTE ACROBATEN TER WERELD. Zonder gedag te hebben gezegd zijn haar ouders vertrokken, twee van de vier lagen van een spectaculaire menselijke piramide. Jula en Rein vatten het plan op om uit te vinden naar welk wintercircus hun ouders zijn gegaan en dan reizen ze hen achterna om gezamenlijk op te treden tijdens de openingsvoorstelling op kerstavond. 

Wanneer Viti met zijn moeder boodschappen doet op de markt in het vissersdorpje Caracoles, ontdekt ze dat ze de ring kwijt is die ze van Viti’s overleden vader heeft gekregen die is verdwenen in de zee. Als zijn moeder hem mist, draait ze aan de ring rond haar vinger en verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Viti ziet de ring liggen, maar een meeuw gaat ermee vandoor. Opa, die de beste visser van de Dodenkust was en met Viti en zijn moeder in een huisje woont, vertelt aan zijn kleinzoon dat hij in het Vissershuis heeft horen vertellen over een strand dat vanuit de verte glinstert alsof er duizenden diamanten liggen. Er is een pad, het Vuurtorenpad, dat langs zeven oude vuurtorens loopt die de weg wijzen langs de puntige rotsen naar wat de vissers het einde van de wereld noemen. Daar in de buurt zou een eiland liggen met het Strand van de Kristallen. Als daar echt kristallen liggen, dan moet Viti op zoek naar dat strand en dan hoopt hij terug te keren met een kostbaar kristal, dat hij kan verkopen of ruilen voor een nieuwe ring voor zijn moeder.