De wind huilt door de met sneeuw bedekte valleien, een ijzige adem die de wereld bevriest. Die hem bevriest. Grok trekt zijn zware pels steviger om zich heen. Zijn adem hangt als een gebeeldhouwde wolk in de ijzige lucht. De kou snijdt. De kou bijt. De kou wringt zich naar binnen, kruipt onder zijn huid, vreet aan zijn botten. Grok wrijft in zijn handen. Hij blaast. Eén keer. Twee keer. Even helpt het. Maar niet lang. De kou komt altijd terug.